Een impressie van de belronde door het bestuur met leden van de VPW afdeling Rotterdam. Voortgangsbericht 3.

Persoonlijk welbevinden:

Positief is dat de meeste leden hun werk graag doen. Het is echter wel zo dat velen zich overvraagd voelen en de werkdruk wordt over het algemeen als hoog ervaren. De persoonlijke belangstelling van de kant van het bestuur wordt door de leden overigens zeer gewaardeerd.

Clustering:

Positief:

Veel leden waarderen het werken in teamverband als positief. Voorwaarde is echter wel dat het team bij elkaar past. De verscheidenheid in spiritualiteit kan versterkend werken mits ieders eigenheid gerespecteerd wordt en het team een goede teamleider tot zijn beschikking heeft. Verdeling van de verschillende pastorale taakvelden stelt de teamleden in staat een specialisatie kiezen die hen ligt en kan leiden tot een evenredige verdeling van de diversiteit van ambten.

Clustering biedt een kans tot grotere zelfdragendheid van de parochies en op bestuurlijk niveau wordt het eenduidiger. Clustervorming betekent dat dopen, doopvoorbereiding, eerste Communie en Vormsel aan meerdere parochies tegelijk kan worden aangeboden. Opnieuw bemensen kan leiden tot versterking van de werkgroepen, niet alleen getalsmatig maar ook inhoudelijk.

Verder hoopt men op verbetering op het niveau van de organisatie: verbeterde bereikbaarheid van pastores, een beter functionerend secretariaat en uiteindelijk een vermindering van de werklast. Ook hoopt men op verbetering van onderlinge solidariteit m.b.t. de financiële draagkracht. Meer samenwerking kan ook vergroting van slagkracht en creativiteit betekenen. Door samenwerking is ook fondsenwerving mogelijk omdat dit door fondsen wordt geëist.

Negatief:

Sommige leden vrezen dat het spanningsveld tussen gewijd en niet gewijd kan leiden tot een onevenwichtige taakverdeling: de rest-taken zouden dan voor de pastoraal werker zijn. Ook wordt een spanningsveld geconstateerd tussen grootschaligheid en kleinschaligheid. Schaalvergroting is nodig vanwege tekort pastorale beroepskrachten maar door de schaalvergroting neemt de werklast alleen maar toe. Bij sommige pastoraal werkers leeft ook de angst dat schaalvergroting en herverdeling van ambten zal leiden tot inperking van hun bevoegdheden op het terrein van de liturgie. Verder wordt een verschuiving gesignaleerd van eerstelijnswerk naar tweedelijnswerk. Men vreest voor een pastor op afstand.

Er wordt opgemerkt dat er te weinig kwaliteit is onder de pastorale beroepskrachten.

Ook zijn voorgangers te vaak liturgisch actief (mn uitvaarten) om nog voldoende kwaliteit te kunnen leveren.

De begeleiding van het clusterproces is beneden de maat en begint soms te laat. Samenwerking wordt ervaren als gedwongen. Er is te weinig contact tussen parochie en bisdom in deze. Het bisdom heeft ook te weinig oog voor processen aan de basis; de kerkelijke hiërarchie is weinig vertrouwd met democratische beginselen. Ook ontbreken modellen om tot nieuwe afspraken te komen over verdeling van taken in het te vormen team.

De ervaring leeft dat de ene clustering nog niet afgerond is of de volgende dient zich al weer aan. Clustering betekent achter de feiten blijven aanhollen. Het is niet meer dan een verdeling en reorganisatie van de problematiek, maar het lost niets op! Er is ook weinig betrokkenheid bij parochianen, weinigen komen naar hoorzittingen over clustervorming. Er is veel inspanning nodig om besturen en werkgroepen te motiveren open te staan voor veranderingen. Op vele plaatsen is een rouwproces gaande vanwege alle veranderingen, inclusief het sluiten van kerkgebouwen.

Ook wordt er vastgesteld dat er geen formeel gestuurd overleg is dat praat over de toekomst van de kerk. Op slechts enkele plaatsen wordt aan iets nieuws gewerkt en dat nieuwe heeft geen prioriteit. Clustervorming biedt dus weinig nieuws en biedt geen goede en nieuwe perspectieven naar de toekomst. De VPW biedt leden in deze te weinig. Open staan voor verandering is niet gemakkelijk. Gaat het om de traditie en de centen of om daadwerkelijke vernieuwing? Iemand merkt op dat er wel toekomst is voor de kerk als men met zoekers op pad durft te gaan.

Er is zorg om de verzwaarde taak van de vrijwilligers. De vraag wordt gesteld waar de grens ligt m.b.t. wat je nog van hen mag vragen, ook inzake scholing.

Er is zorg om de oecumene. Er zou veel meer aandacht moeten zijn voor oecumenische samenwerking; men blijft te veel vasthouden aan het oude territorium denken.

En er is zorg vanwege negatieve beeldvorming van de kerk op het moment.

Tot zover deze impressie. Het bestuur is nu aan zet: wat gaan we met deze informatie doen? Daarover worden jullie t.z.t. nader geïnformeerd.

Tot slot: noteer in je agenda de volgende datum: 3 november de najaarsvergadering van de VPW Rotterdam. (zie agenda voor nadere gegevens)

Marie- Therese van de Loo

voorzitter VPW Rotterdam