Parkstadgroep van de VPW te gast bij Eline Claassens, 7 november 2011

Klein groepje aanwezigen: Hans Habets, Stephanie van Wermeskerken, Eline Claassens, Elly Bus Afmelding door Hans van Druten, Jan Geraets en Guus Prevoo.

Thema: lezing van Erik Borgmans bij DWEIL op 6 juni 2011.

Eline en Elly waren hierbij in juni aanwezig. Eline reikt wat aan van haar gedachten en aantekeningen naar aanleiding van deze dag. Met ons vieren praten we er over.

Twee punten zijn naar aanleiding van deze thematiek belangrijk en zouden in balans moeten zijn:

- Enerzijds wat ons bezielt als diaconaal werkers en vrijwilligers mag naar buiten worden gebracht, verkondiging van dat wat in ons als christenen leeft. En onderling uitwisselen hiervan is waardevol.

- Anderzijds is God aanwezig - toch al - in de maatschappij, in alle goeds dat gebeurt, in initiatieven van mensen van onderop. Oren en ogen open dus, en waarnemen wat er is, hoe het rijk Gods al gebeurt, woorden geven aan dat wat er al is en stimuleren dat er, hoewel soms chaotisch, als vanzelf soms oplossingen ontstaan voor dat wat in de samenleving minder goed is. Niet van ‘bovenaf’ menen te moeten oplossen… En positief blijven kijken, je bent niet alléén in je verlangen om aan de samenleving te werken.

Resultaatgericht denken is niet de bedoeling, alhoewel omschrijven en bespreken waar je mee bezig bent weer wel nodig is.

Wat Stephanie over deze middag wil zeggen:

Waarom is liturgie, samen vieren in de kerk zo belangrijk? De boodschap verkondigen vormt een brandpunt, houvast voor de pastor waaruit je kracht put en waarmee je de ander inspireert. Zodat je er weer tegen kunt in de maatschappij en mogelijk een bijdrage kunt leveren. Zet het aan tot handelen, opent het ogen? Je beoogt dus iets, maar moet het eigenlijk wel zo?

In de woorden van Borgman, die o.a. zegt: “Diaconie is leren omgaan met onze eigenheid die ook altijd gebrokenheid is”. Er is een groeiende groep van mensen die in anonimiteit leeft, ze hebben geen stem, ze doen niet mee en gebruiken agressie als afweer. Hoe deze mensen te bereiken die in een isolement van eenzaamheid leven?

Geef ze een ontmoetingsplek voor sociale contacten, buurtgericht. Laat de mensen het zelf doen. Dienstencentrum Schandelen is zo’n plek. Een samenwerkingsverband van Meander Zorggroep en Alcander, een welzijnsorganisatie en opgenomen in het buurtgericht werken van GMS: buurtorganisatie van de wijken Grasbroek, Musschemig en Schandelen. Maar mensen buiten die wijken zijn ook welkom. Vrijwilligers die ook gast zijn, het ontstaat door het organiseren van activiteiten rondom eten, en andere activiteiten. Gezellig samenzijn.

Dit gebeurt buiten de kerk om, maar wat is kerk? Het gaat toch om de mensen. En het evangelie verkondigen kan ook hier op deze plek waar ze samenkomen. De vrijwilliger doet met hen mee en gaat met hen in gesprek. Op zoek naar een nieuwe activiteit, mogelijk een gespreksgroep waarin de deelnemers zelf hun thema inbrengen.