In Dokkum wilde we graag meewerken aan een onderdeel van de Vincentiusvereniging Nederland, namelijk de Stichting Ontspanning en Recreatie, SOR. Wat is dat?

Ik citeer de website:

Er even lekker tussenuit, in het voorjaar, de zomer of het najaar. Wat voor meeste mensen in Nederland als vanzelfsprekend wordt beschouwd, is voor veel anderen om financiële redenen een onhaalbare droom. Maar verdient niet ieder mens het om een weekje op adem te komen? De Vincentiusvereniging vindt van wel. Daarom is het caravanproject opgericht, ondergebracht in een aparte stichting genaamd Stichting Ontspanning en Recreatie (SOR). Dit project biedt mensen met weinig financiële middelen een weekje vakantie aan in een stacaravan op een gezellige familiecamping tegen een sterk gereduceerde prijs.

Het leek ons als parochie van Burgum en Dokkum een ideaal project om de diaconale kant van ons geloof handen en voeten te geven. Maar ja: hoe kom je aan het geld om zoiets van de grond te krijgen? Nadat door een aantal gezinnen een stel campings in de buurt bezocht en onderzocht waren maakten we de keuze voor de camping aan het Bergumermeer. Daar hebben we in de zomer van 2009 twee weken een stacaravan gehuurd en via de SOR kwamen er mensen in uit Den Haag en uit Boxmeer. Dat was ook om te kijken hoe zoiets loopt. Wat het van je vrijwilligers vraagt bijvoorbeeld. Dat zijn de gastheren en gastvrouwen die een gezin verwelkomen op de eerste dag van hun verblijf, hen zo nodig van de trein halen en die ook de rest van de week voor noodgevallen telefonisch beschikbaar zijn. Dat is de man die de fietsen aanpast aan de gezinssamenstelling van die week. En nu we zelf een caravan hebben zijn dat ook degene die de reserveringen bijhoudt, de man die het gras maait, de mensen die de caravan een schoonmaakbeurt geven, degene die voor het boodschappenpakket zorgt etc. Die twee weken in 2009 bevielen goed, al heeft het ons een aardig bedrag gekost aan huur. Gevolg: we gingen voor een eigen stacaravan. De campingeigenaar was ons zeer ter wille en bood aan om onze caravan te laten komen samen met een stel caravans van hemzelf. Dat maakte het goedkoper! Alleen bleef het wel gaan om een fors bedrag van zo’n 26000 Euro. Niet haalbaar voor ons, zelfs niet met steun van de landelijke Vincentiusvereniging. Sparen? Tweedehands kopen?

Op 8 december 2009 zou ik mijn zilveren ambtsjubileum vieren. Dan vragen ze je welk cadeau je wilt. Hoe ouder je wordt, hoe minder wensen je nog voor jezelf hebt, is mijn eigen ervaring. Zouden we dan niet kunnen gaan voor een eerste bedrag voor een eigen stacaravan? Het leek mij en de andere mensen van de gereactiveerde Vincentiusvereniging Dokkum een mooie mogelijkheid. Voor hoeveel ga je, was de vraag. Ja dat is moeilijk. Je vraagt gauw teveel denk je dan. Aarzelend noemde ik een bedrag van 5000 Euro. Brieven gingen rond aan parochianen en andere genodigden. Op de dag van het jubileum bleek er tot mijn grote verrassing al een bedrag te zijn van 12.500 Euro dat uitgroeide tot 15.500 Euro. Vincentius Nederland deed daar nog eens 7000 Euro bij. Toen kwam die splinternieuwe stacaravan in zicht. Geen tweedehands, maar echt een totaal nieuwe start. Er zijn nog bedelbrieven de deur uitgegaan en ja hoor: de caravan kon gekocht worden en daarnaast de inventaris zoals beddengoed, pannen, borden, bestek, een magnetron etc. De beide parochies raakten ook steeds enthousiaster: een nieuw categorie vrijwilligers melden zich aan voor dit heel concrete werk. Het stageld dat ruim 2300 Euro per jaar bedraagt werd ons geschonken door een lokale stichting (voor dit jaar, maar hopelijk voor nog vele jaren) De fietsenmaker uit Burgum leende ons voor het hele seizoen kosteloos fietsen uit. Een verpleeghuis zegde ons toe hun busje beschikbaar te stellen om mensen van de trein in Leeuwarden te halen. Er werd gecollecteerd bij diverse kerkdiensten van diverse kerkgenootschappen. De plaatselijke supermarkt zorgt voor een welkomstpakket dat veel meer inhoudt dan wij ervoor betalen. Kortom: alles stond klaar voor de gasten. Begin mei is de caravan ingezegend onder belangstelling van de schrijvende en filmende pers en nu maar afwachten of de gasten zouden komen. Vanuit Den Haag (de SOR) was men daar nog niet zo zeker van. Veel mensen zouden niet helemaal naar Friesland willen komen, vanuit de grote steden en het zuiden van het land. Niets bleek minder waar! We hebben het hele seizoen, vanaf juli, vol gezeten. En nu gaat het om oudere echtparen die tot vrijdag 3 oktober genieten van een vakantie. Zij zijn afgekomen op een bericht in het KBO-blad de Skeakel.

Het eerste seizoen van onze eigen caravan zit erop en het is ons meer dan meegevallen. Straks gaan we evalueren en kijken wat we nog moeten verbeteren, maar we hebben gemerkt hoe nodig deze vakanties zijn.

Nog even over de betaling. De kosten die we in rekening brengen zijn 115 Euro. Voor dat geld krijgen onze gasten een boodschappenpakket van 50 Euro en een lakenpakket van 35 Euro. Vaak wordt dit geld betaald door de zendende instantie, zoals een Vincentiusvereniging, een maatschappelijk werk-instantie, een sociale dienst of een parochie. Als een instantie uitzendt nemen we aan dat die wel weet of dit gezin het nodig heeft. Als mensen zichzelf aanmelden vindt er een inkomenscheck plaats vanuit de SOR.

Joure, 21 september 2010

Paul Verheijen